De por qué é importante quererse Marzo 17, 2009

Houbo un tempo no que ás mulleres, se queriamos saír adiante, quedábanos ben pouco onde elixir. A saber:

- Casar, que era o desexable porque significaba ter fillos e manutención.

- Dedicarse á vida contemplativa, ou dito doutro xeito, ser monxa.

- Servir nunha casa de boa familia e quedar solteira.

Non se contemplaba a posibilidade combinada de ser solteira e ter fillos ou traballar e dedicarse a ser relixiosa ou casar sen ter fillos e traballar ó mesmo tempo.
Esto está exposto dun xeito un tanto categórico e por suposto moi xeralizado, pero máis ou menos temos aquí un esquema da nosa sociedade ata hai ben pouco.

En realidade o de hoxe non dista tanto do de aquela. Aínda hai mulleres que cren que viñeron a este mundo a ter marido, parir, limpar e servir. Tamén é certo que as hai que cren que traballar fóra non é para elas e tampouco traballan na casa, senón que pasan a tarde a folgar nas terrazas cunha manda de nenos (dela e das amigas) a berrar polo bar adiante sen molestarse sequera en mandalos calar. Outras dedican a xuventude enteira a enfeitarse para atopar ó principe azul, que case sempre é marrón ou verde ou simplemente gris. Incluso as hai que se permiten o luxo de non dar importancia ningunha a ter estudios porque están seguras de que han atopar quen as manteña.

O da vida contemplativa creo que xa non se ve moito, se exceptuamos a peculiaridade de que as congregacións están cada vez máis cheas de mulleres estranxeiras de países pobres ou en vías de de desenvolvemento (curioso).

En canto ó de servir… Daquela ese oficio era cousa de mulleres que tiñan pouca esperanza de atopar marido pola razón que fose (razón normalmente despreciativa e un pouquechiño machista, que anda que non vin eu mulleres que non valen un can con homes xeitosos). Ás veces a razón era a pouca beleza (cousa obxectivamente mensurable onde as haxa -léase con sarcasmo), ou que xa tivera un fillo de outro (un outro que normalmente casaba con outra) ou simplemente non lle saía daquel sitio casar porque os homes parecíanlle todos ou papóns ou cabróns.

Gustaríame dedicar esta entrada a estas últimas, ás mulleres que, cando se decataron de que non necesitaban a un home para nada, decidiron gaña-la vida traballando coma bestas.

O bonito de quererse e saberse valioso é que non se necesita a ninguén para sobrevivir sen caer nun abismo de soedade. O mellor é que cando un se quere a sí mesmo e se busca na escuridade chega un día no que, se quere a outro, quereráo con total sinceridade.

Só amas a alguén cando non o amas pola necesidade de querer a alguén.

“Brevísima” nota sobre o manifesto ese Febreiro 20, 2009

¿Qué manifesto? Pois ese que defenden “intelectuais” como Vargas Llosa ou Savater  e medios como “El Mundo” (xa ves ti) ou Telecinco (válghame Deus).

Disque este manifesto defende o “bilingüismo real”. Acabáramos!! Se é certo iso, entón en Galicia teriamos que dar chimpos de alegría porque por fin eu podería ir dar clase e falar galego sen que o alumnado me mirase coma un becho raro.  Sería marabilloso non ter que oír cousas como “prooofe, ees que yo no sé hablaar gallleeeego y los que habláis galleeego tenéeeis mucho aceeento” (pois non vexas o “ghrelo” que tes ti falando castrapo así, chuliña).

Ben sabe deus que non teño absolutamente nada en contra do castelán, pois son bilingüe; falo galego e castelán a partes iguais, e non só na casa. Falo no que me falen ou no que me peta, que poucas cousas hai tan boas como saber idiomas. Non por nada, senón porque cantos máis idiomas fales e entendas, mellor te comunicarás e poderás apreciar cousas como a literatura e o cine na lingua na que foron concebidos.

Tamén son bilingüe porque, aínda que miña nai é galega, meu pai era andaluz, e merece que lle faga homenaxe  tamén á súa lingua (e tamén ó seu dialecto andaluz).

O que non me parece ben é que algunhas persoas crean firmemente que a situación do galego é a mesma que a do catalán. E paréceme moi lícito o que fan os cataláns en moitos aspectos, pero dicir que en Galicia o castelán está en perigo paréceme un insulto contra a intelixencia dos que aquí vivimos. Por desgracia aínda non estamos nese punto no que o galego está tan normalizado que estea ameazando ó castelán.

Síntoo moitísimo (de verdade) por aqueles que pensan que o castelán non se fala en Galicia. E dígoo sen ironías, dígoo con moita pena.

Para rematar co esta “breve” nota gustaríame comunicarlles ós que tan arduamente defenden o castelán como lingua común que, por se non o sabían, quen está a destrozar esta lingua (tan nosa coma deles) son precisamente aqueles que mellor deberían utilizala porque chegan a máis xente: os medios de comunicación.  A tele e os xornais están cheos de atentados contra o idioma. Oxalá tivese eu boa memoria, pero por mencionar un par deles: chamarlle “onomástica” ó aniversario do rei (qué dirán cando estea de santo?); dicir que un champú “fortifica” o cabelo, coma se fose un castelo (e logo, xa non existe “fortalecer”?); a cantidade indiscriminada de anglicismos introducidos gratuitamente; o feito de que a RAE non introduza palabras novas ata que xa pasaron á historia… En fin.

E digo eu, por qué demo hai que desbotar unha lingua para defender outra? Non se pode falar de todo ou qué?

Feminismo (si, son feminista, qué pasa? Febreiro 6, 2009

feminismo.

s m SOCIOL Movemento que ten como finalidade conseguir a igualdade política, social e económica da muller respecto do home, concretado a partir da segunda metade do s XIX no ámbito da sociedade industrial.

Alguén me podería dicir cándo foi que o feminismo pasou a ser algo malo? Poño un exemplo.

Unha vez, dando a clase de inglés, fixen ler un texto e, casualmente, chamei a máis rapazas que a rapaces (entre outras cousas porque elas eran maioría). Fixérano todas bastante ben. Ocorreu despois que chamei a un rapaz que, por casualidade tamén, o fixo bastante mal, cousa que lle fixen saber. Cando estaba corrixindo ó devandito rapaz, sáltame un do fondo da aula e berra, indignado: Feminista!!!

Polo visto a intención era insultar, pero creo que se confundiu. Sentínme igual ca se me dixera: “Muller!!” ou “Noiesa!!” ou “Profesora!!”

Ser feminista é algo que deberiamos ser todos nos tempos que corren. Con todos quero descartar, por suposto, a machistas, fascistas de calquera orde, fanáticos de relixións nas que a muller é inferior ó home…

En fin, que hoxe, se dis que non es racista nin xenófoba ninguén che vai botar nada en cara; agora sí, como se che ocorra dicir que es feminista, empézanche a ver cunha bandeira na man, bigote, pernas sen depilar, probablemente lesbiana, pouco feminina… Por suposto, ningunha destas cousas é un defecto, faltaría máis.

As feministas estamos soas. Poucos homes van admitir ser feministas: a maioría dirache que o feminismo é a variante feminina do machismo, cousa incerta se vos fixades na definición que puxen ó principio desta entrada. Tampouco nos acompañan as mulleres, pois de moitos é sabido que o machismo o “patrocinamos” principalmente as mulleres. Incluso hai mulleres que se negan a ser feministas por medo a non ser femininas, coma se tivesen algo que ver. O curioso é que se lles preguntas se cren que os homes e as mulleres deberían ter os mesmos dereitos, a maioría dirache que si. Pero entón serían feministas!

A ignorancia échevos moi ousada, xa o dicía a miña avoa, que sen sabelo foi das primeiras feministas que houbo no lugar.

A todas aquelas mulleres que renegan do feminismo: lembrade que sen el hoxe non poderiades votar, nin denunciar a un home que vos malla, ou ter unha conta no banco ó voso nome, nin moitos dereitos que hoxe dades por garantidos.

Perdoade pero… Decembro 17, 2008

Ídesme perdoa-la linguaxe, a tardanza e ata o ideario. Perdoade tamén que me aparte un pouco da corrección dos días en que vivimos, que parece que cando expresas a túa opinión (que non é máis ca iso: opinión, e só é túa: de ninguén máis) estás a provocar e mírante todos coma se dixeses “caghendios” na misa.
A noticia que quero comentar non é nova nin moito menos, nin tampouco é inusual, porque aberracións nos tribunais hainas tódolos días. Por dar un adianto: sáeme máis a conta chamarlle “mamalón” ó veciño e darlle unha patada nos collóns (con perdón) ca unha azouta ó fillo. Pois si. Evolucionamos que dá gusto. Pasamos de levar tundas día si, día tamén, e de ver máis o cinto do pai que os libros da escola a defender tanto ós fillos, que parece que os temos que librar das tiranas mans dos seus pais. Está moi ben que se castigue ós pais maltratadores, dende logo; pero unha azouta na miña terra segue a ser unha azouta, non unha malleira interminable. Falan de que pegar a un fillo é humillalo. Si, pero tamén o é chamarlle inútil cada vez que lle cae algo das mans, ou papón ou burricán se non saca boas notas, ou dicirlle á filla que é unha preguiceira e que non a vai querer ningún home porque non sabe facer un ovo frito (isto, ademais, é machismo -que xa se sabe que as inxusticias para as mulleres son o dobre). Outro día falarei do feminismo e fareille xustiza, que non me gusta como cambiou a definición desa importante palabra nos últimos trinta anos.
Concluíndo. Fágome a pregunta: ¿Quen carallo é ningún estado para privarme a min que lle dea un soplamocos ó meu fillo se me falta ó respeto? Persoalmente farei todo canto estea na miña man para non ter nunca que pegar á carne da miña carne, igual que fago co resto dos seres vivos, pero a miña casa gobérnoa eu.
Dixo o defensor do menor, a teor da sentenza, que lle parecía esaxerada, que había que ter moi claro o límite entre unha azouta e o maltrato, e que non hai que educar a golpes, pero puxo un exemplo moi bo: “Non se me ocorre mellor maneira de evitar que un rapaz meta os dedos no enchufe que darlle unha azouta na man”. Aplaudo.
E a última pregunta: ¿Que é máis prexudicial para o neno?¿Estar tantos días afastado de súa nai, ou un sopapo por contestón, por negarse a facer os deberes?

Consideración Decembro 16, 2008

Hai veces nas que non prestamos moita atención ós esforzos dos demais. Tentan coidarnos, facer que o que nos rodea sexa bonito, acolledor e agradable. Teñen con nós detalles invisibles, regalos tácitos e amor escondido (pero ben palbable se un pensa un pouquiño non co corazón, senón co sentido común).
Pero moitas veces temos unha pedra por alma (se é que temos diso), ou somos directamente parviños de todo e non temos o detalle de agradecer e axudar. A intelixencia trata moitas veces disto, de darse conta das cousas que non se din nin se fan ver claramente.
É por iso que quero ter unhas palabras de admiración e de agradecemento. De admiración por aqueles que aloumiñan ós outros para que a vida lles sexa unha bonita viaxe; e agradecemento para aqueles que saben ve-lo esforzo anónimo dos que os coidan.

Perde-lo tempo un pouco Novembro 24, 2008

Galiza-na-frikipedia

Este artigo da frikipedia fíxome moitísima gracia. É verdade que en algúns aspectos é un pouco esaxerado e ata un pouquichiño ofensivo; pero tendo en conta que foi escrito por un galego, e que fala de cousas dende un punto de vista sarcástico e autocrítico, a min mereceume a pena lelo. Rirse dun mesmo é saudable.

Veciños lusófonos Novembro 23, 2008

Utilizar fotos para lembrar o pasado é un dos xeitos máis deliciosos de volta-la vista atrás. Aquí tería eu uns cinco ou seis anos. Estou con Vítor, o meu veciño portugués do piso de abaixo. O pobre rapaz non sabía dicir nin “l” nin “r”, así que me chamaba “Oí”, en vez de “Loli”. Como dixen que nesta casa foi onde aprendín a falar portugués, e cando un verán fomos de vacacións á aldea de miña nai, en Mazaricos, preguntoume miña tía: “E logo ti non sabes falar galego?” -”Sei” , resposteille e botei unha parrafada en portugués pensando que iso era galego. Mira que se riu miña tía Lola: “Iso non é galego!!!!” A min parecíamo…

Eran os 70 Novembro 23, 2008

Aqueles anos 70

Nos anos 70 (e tamén nos 80) foi cando vivín a miña infancia. Lémbroa verdadeiramente feliz. Nesta foto viviamos aínda en Alemaña. Tiñamos alugada a segunda planta dunha casa de dúas. Na planta de abaixo, ó principio, vivía unha familia alemana,  os Wenning, que se fixeron moi amigos de meus pais (aínda hoxe, 30 e tantos an

os despois, chamámonos por teléfono). Despois mudáronse e chegou unha familia portuguesa, os Sendas. Este bebé que teño no colo é precisamente o fillo dos meus veciños Filomena e Francisco, o Vítor. Leváballe eu uns catro anos e estabamos sentados no sofá da súa casa, da que eu non saía nunca. Alí aprendín a falar portugués, aínda que agora esquecín moito.

A auga Novembro 22, 2008

Hoxe vin na tele unha pequena reportaxe sobre augas minerais. Víanse catas de auga mineral, diversos deseños de botellas e toda unha serie de curiosidades sobre as cualidades que pode ter esta sinxela fórmula de H2O. Sen meterme en se me parece útil ou non que se cate algo que por definición non ten sabor, cor nin olor, sí me gustaría mostrarme profundamente crítica co seguinte:

Na reportaxe en cuestión mencionaban varias marcas de auga mineral de luxo (?), que ademais eran as favoritas de certas celebridades do estilo dos Beckham, Beyoncé, Shaquille O’Neal… Podo entender que se pague un pouco máis por unha determinada auga: porque ven en botella de cristal, porque teña propiedades beneficiosas, por ter finas burbullas… Pero pagar 90€ por un litro de H2O por moito swarowski que teña a botella paréceme profundamente obsceno, e máis cando a auga é un ben tan preciado e escaso.

Millóns de persoas no mundo nin sequera teñen acceso a auga limpa ou medio potable, e aí temos xente gastando fortunas en auga. Isto non é demagoxia. Non é que os compradores de Bling ou Cloud Juice ou calquera outra teñan a culpa da escaseza de auga, pero creo que hai que ser moi estúpido para gastar esa cantidade de cartos en algo de primeira necesidade.

O Caldo (elixir de xuventude) Novembro 22, 2008

A discusión de sempre é a de se lle habemos de chamar “caldo” ou “cocido”, se son diferente cousa ou non. En fin. Na miña aldea, que está en Mazaricos, sempre lle chamamos caldo. Con “caldo” entendiamos todo: a sopa do caldo, a tallada… todo. Entendo que se utiliza a “parte” para o “todo” e que o caldo é o que se toma da cunca e quenta o corpo e o cocido é todo o que se papa no prato. Claro que hai xente que fai un remexido de todo nun prato fondo e bota tamén unha auga de caldo para mollalo todo. Como lle chamamos a esto? Pois eu sígolle chamando “caldo” e Héctor (que é de Tomiño) teima en chamarlle “cocido”. Esta historia é como o de chamarlle á tapadeira da pota “tello” ou “testo”, ou a diferencia entre o “chourizo” e a “chouriza”.

Pois aquí vai a receita do que eu dou en chamar caldo:

Ingredientes: Patacas abondas para que coma todo o mundo, talladas diversas (salazóns de porco, pucho, polo…), touciño salgado (a ser posible con algunha frebiña para comer con pan), fabas (secas, frescas, grandes ou pequenas, pero sempre brancas), verza de tempada (repolo, col, grelos ou nabizas), chouriza (é dicir chourizo de restra), unha pota grande e auga a darlle co pé. Tamén debería levar unha punta de coitelo de unto, pero a min séntame mal e prescindo del.

Preparación: O día antes hai que poñer a remollo as salazóns e as fabas (se son secas). No día de come-lo caldo, escórrese a carne e bótase toda co touciño e a chouriza na pota e cóbrese ben con auga. Se se quere un caldo algo espeso tamén se lle poden botar as fabas; se se quere máis claro, bótanselle despois. Logo de ferver un anaco desescúmase, báixaselle o lume, rectifícase de sal e déixase cocer ben a carne. Cando a carne está cocida, retírase a unha fonte e bótase na pota a pataca en anacos grandes e a verza ben limpa. Ponse a ferver e cócese ben. Probar o sal, servir e comer como a cada quen mellor lle preste. Pódeo comer a xente da casa durante varios días e as sobras son axeitadas para lle dar ó can (sen ósos nin graxas, por favor)

Importante: O caldo non se pode requentar así como así. Hai que fervelo un pouco cada vez que se quente e non se deben deixar culleres metálicas na pota porque se avinagraría.

Nota: En Mazaricos faise na auga do caldo unha cousa moi rica chamada “bolo do pote”. Se me saen porei a receita aquí.

Ningunha casa é casa ata que recende ó caldo